Ne yastıklar isyan etti, ne yorganlar, sırf sevdiğimiz insanlar yerine onlara sarıldık ve onlara farklı görevler yükledik diye. Yalnız anlarımızda sarıldığımız dostlarımız oldu, otobüsteki cam kenarlarıyla aldattık onları, başımızı otobüs camlarına yaslayıp derin düşüncelere daldığımız anlarda. Kimi zaman sarılamadığımız sevgilimiz yerine sarıldık yorganlara, kimi zamanda gerçekten de sevgilimizdi yorganlar. Yaz aylarında uzak durduk, kış aylarında hemen onlara koştuk birde benim gibi yazın bile yorganına vefasını sergileyenler oldu. Yorgan döşek yatıyor kelimesini hasta olduğumuz zamanlarda kullandık, ama biz hiç yorgansız yapamadık. Boyumuzun ölçüsünü aldığımız anlar oldu da ayağımızın ölçüsünü yorganımız sayesinde öğrenebildik.
Yorgun kelimesinden u harfini kaldırıp onun yorgana dönüşmesi görmek bir kavuşma anı olmuştu bizim için, en güzel anılarımızı, yaşadığımız anları, hep başımızı yorgana koyup düşündük başımızı omzuna koyacağımız insanlar hayatımızda olmadığı zaman. Herkese şiirler yazdık da yorganı hor gördük, oysa kimse görmesin diye gözyaşlarımızı bile yorgana saklardık. O bizim ayıplarımızı da örterdi, zaten ayıp yorgan altında olurdu. İnsanın şu dünyada başını sokacak evi olmasa bile başını saklayacak bir yorganı olmalı.