24 Ekim cumartesi akşamı CRR deki caz konseri için günler öncesinden bilet alıp heyecanla zamanı kovaladım. İzleyeceğim konserin merakıyla birlikte konserde  fotoğraf çekmek için aldığım  iznin heyecanı ve sevinci eklenince yerimde duramadığımı tahmin etmek güç değil.  Aynı gün İstanbul Modern’de  katıldığım ve çok güzel geçen bir fotoğraf söyleşisi ardından eşimle birlikte karnımızı doyurduktan sonra soluğu CRR’de aldık. ( fotoğraf söyleşisini mutlaka yazacağım).

Bir sürede  kapıda içeri girmeyi bekledikten sonra bir görevli beni ve benim gibi fotoğraf çekmek için gelen,  izin almış  herkesi salonun bir köşesine götürdüler. Ancak hepimiz hayal kırıklığına uğradık. Çünkü izin verilen yerden net ve güzel bir fotoğraf çekmek ,  özellikle de sanatçının enstrümanları çalarken koptuğu anı görüntülemek mümkün değildi. Teleobjektif olsa belki.:)

Sadece bu festivale sponsor olan AKBANK adına çalışan tüm pozitif elemanları sahneye oldukça yakın bir yerden tüm konser boyunca fotoğraf çektiler. Bizi de dinleyici fotoğraf makinesi sesinden rahatsız oluyor o nedenle oturduğunuz koltuktan çekime izin veremeyiz gibi cümlelerle geçiştirdiler. Halbuki ön sıralarda 45 TL verip aldığım biletim vardı. Ancak nedenini algılayamadığım bir gerekçe ile en arkada, kapı kenarında ve ayakta konser dinledim.

O gece yaşadıklarım ve gördüklerim bir şakaydı yada beynimin bana yaptığı bir oyundu demeyi çok isterdim. Biliyorum hayat başka akıyor ancak orası CRR ve sponsorda AKBANK. Her şey sanat için değil mi?. O zaman bu hayat akışı dediğimiz şeyin orada ve o noktada farklı akmasını tercih ederdim. Hatta tercih etmek yerine yaşamak isterdim. Eğer bu fotoğrafları kötü amaçlı kullanacağımızı düşünüp bunu yaptılarsa gene çok ayıp ettiler. Çünkü basit bir form doldurup bize imzalatabilirlerdi. Ve de özgür bırakabilirlerdi.

Evet işte böyle oldukça üzgünüm ancak süper bir konserdi.

“Perküsyonist, piyanist ve besteci Marilyn Mazur, önce bale ve piyano eğitimi aldıktan sonra 1975′te perküsyonist bir ekip olan Six Winds grubuyla sahne aldı.

1985′te Miles Davis orkestrasına katıldı. Ardından Gil Evans, Wayne Shorter ve Jan Garbarek ile sahne ve stüdyo çalışmaları gerçekleştirdi. Daha sonra “Future Song” ve “Percussion Paradise” adlı gruplarda yer aldı ve Down Beat dergisi tarafından 1989,1990 ve 1995 yıllarında “dünyaca tanınması gereken bir perküsyon ustası” olarak taçlandırılarak, 2001 yılında prestijli “Jazzpar” ödülünü kazandı. Marilyn Mazur; ziller, çıngıraklar, ahşap vurmalılar ve davullar arasında kaybolan sıradışı performanslarıyla tanınıyor. Müziğinde zengin ve enstrümanlarla dolu öyküler anlatmayı seven, dünyanın pek çok ülkesinden topladığı otantik enstrümanlarla ciddi bir koleksiyonun da sahibi olan Mazur, özellikle Çin’den Afrika’ya kadar çeşitli kültürlerdeki perküsyon geleneği üzerinde de uzman bir isim.“